reklama

Marek Piekarczyk, buntownik z zasadami

Paweł Gzyl
Marek Piekarczyk od niedawna prowadzi audycję w RMF FM. Towarzyszy mu Aleksandra Filipek
Marek Piekarczyk od niedawna prowadzi audycję w RMF FM. Towarzyszy mu Aleksandra Filipek Fot. Karolina Misztal / Polskapresse
28 września, w sali CE Kraków, Marek Piekarczyk będzie świętował 35 lat na scenie podczas symfonicznego koncertu. Rozmawiamy ze słynnym rockmanem i mieszkańcem podkrakowskiej Bochni

Marek Piekarczyk wokalista i autor tekstów. Znany przede wszystkim z wieloletnich występów w zespole rockowym TSA, którego jest członkiem, z przerwami, od 1981 roku. W latach 1990-1991 członek formacji Balls’ Power. Prowadzi także solową działalność artystyczną. W latach 2013-2014 juror programu The Voice of Poland w TVP2.

Zacząłeś niedawno prowadzić w RMF FM audycję „Buntownik z wyboru”. To nie jest stacja kojarząca się z muzyką rockową...

RMF FM to pierwsza prywatna rozgłośnia radiowa w Polsce po 1989 roku. Kiedy zaczęła nadawać, pracowałem jako robotnik w Stanach. I wyobraź sobie, że to właśnie jej dziennikarze zadzwonili do mnie jako pierwsi, proponując reaktywację TSA. Dlatego mam do tej stacji sentyment. Kiedy zaproszono mnie na rozmowę, okazało się, że są tam świetni ludzie. Pomyślałem: „Może moja osoba spowoduje, że w tym radiu będzie więcej rocka?”. Bo dobrze by było, gdyby trochę go puszczali.

Można być buntownikiem w RMF FM?

Nie toczę bojów z szefostwem rozgłośni, raczej dobrze się rozumiemy. Zawsze mogę nie puszczać piosenek, które mnie wkurzają. Jak już coś akceptuję z ich programu, to nie znaczy, że musi być rock: bo lubię też inne rzeczy, choćby Sade. Jednak tak naprawdę chcę prezentować jak najwięcej polskich piosenek. I jest ich w audycji ponad połowa. Poza tym zasugerowałem, żeby program prowadził ze mną ktoś jeszcze. Dostałem więc Aleksandrę Filipek. To świetna i utalentowana dziewczyna, ona ze mną rozmawia, czasem się pokłócimy - i w sumie wychodzi z tego fajna audycja.

Jesteś podobno buntownikiem od dziecka. To dlatego, że Twój tata był oficerem wojska?

Nie. To nie przeciw niemu się buntowałem. Mój tata był spokojnym i kulturalnym człowiekiem. Pochodził z dobrej rodziny, a nie z jakichś kundli wiejskich, które awansowały do wojska i chlały potem non stop wódę. Nie był pijakiem, nie był komunistą. Jeśli wprowadzał w domu dryl, to nie był straszny dryl, tylko pożyteczny. Dzięki temu nauczyłem się robić wszystko dokładnie i na poważnie. Dzięki temu mam przewagę nad wieloma osobami, które nie potrafią się skupić na prostych czynnościach. To zmora naszych czasów.

Ale uciekałeś z domu?

No wiadomo! W moich czasach wszyscy to robili. Jak chłopak przynajmniej raz nie uciekł z domu, to nie miał szacunku wśród rówieśników. To jak z ptakami: kiedyś musi wylecieć z gniazda. Wiesz, jak jest z orłami? One budują takie gniazda, że na dole są pionowe kolce. Kiedy pisklęta dorastają i robią się ciężkie, gniazdo staje się dla nich niewygodne. Te kolce im się w dupska wbijają, dlatego nie mogą usiedzieć w gnieździe - i zaczynają latać. Podobnie powinno być w przypadku ludzi. Gdy słyszę od znajomej dziewczyny, że jej 28-letni chłopak mieszka z rodzicami, mówię jej: „No coś ty? Chcesz być jego niańką? On musi wyfrunąć!”. Jak byłem małolatem, robiło się to mając 17-18 lat. Trzeba oczywiście kochać rodziców - ale nie można im wisieć na karku. Powinno się zarobić samemu na siebie - i jeszcze im pomóc.

Nie chciałeś jednak iść śladem ojca do wojska.

Wprost przeciwnie! Uciekałem przed nim. Znajoma psycholożka orzekła, że cierpię na „psychopatię na tle ograniczenia wolności z tendencjami samobójczymi”. To sprawiło, że przestali mnie ciągać po komisjach. Ale żołnierka mnie nie przerażała. Strzelałem z karabinu, a nawet raz dali mi nacisnąć spust działa w czołgu. Potem jednak nadszedł czas dojrzewania i zostałem pacyfistą. Byłem jedynym maturzystą w Bochni, który miał poprawkę z tego przedmiotu na maturze, do której przez to zostałem dopuszczony warunkowo.

Jak to było być hipisem pod koniec lat 60. w takim małym mieście?

Najpierw zapuściłem długie włosy. Bo zauważyłem, że to strasznie denerwuje nauczycieli. Co prawda na ścianach w szkole wisiały portrety Kopernika, Mickiewicza czy Słowackiego z długimi kudłami, ale nauczyciele wściekali się na mój widok. Zapuściłem pióra dlatego, że w 1968 roku polskie wojsko wzięło udział w inwazji na Czechosłowację. Potem były u nas „rozruchy marcowe”, a we Francji młodzież wyszła na barykady. Dlatego, aby pokazać, że nie mam nic wspólnego z tym całym zakłamaniem wokół i nie należę do ZMS, zapuściłem włosy. Stałem się „czarną owcą”.

Kiedy zostałeś hipisem, nadano Ci pseudonim „Anioł”. Dlaczego?

Nie piłem, nie ćpałem, nie molestowałem dziewczyn, które uciekły z domu. Byłem jak mnich. Dzisiaj sam nie wiem, jak to było możliwe. Alkoholu brzydziłem się od zawsze. Po prostu mnie odpychało. Nawet gdy odnosiliśmy sukcesy z TSA, odmawiałem picia. Byłem prawie jedynym trzeźwym w całym towarzystwie i do dzisiaj doskonale wszystko pamiętam, co kto wtedy robił (śmiech).

Czułeś się outsiderem?

Byli „czyści” i „brudni” hipisi. Ci pierwsi studiowali filozofię, interesowali się religią, poważnie traktowali naukę Chrystusa. W czasach peerelu to było coś wyjątkowego - bo kontrastowało z komunistyczną propagandą. Pośród tych co ćpali, chlali i imprezowali, wielu było synami ówczesnych działaczy partyjnych. Kiedy zwijała ich milicja, tatusiowie szybko ich wyciągali z aresztu. A my, biedni, musieliśmy przez całe noce śpiewać „Hare Kriszna”, żeby i nas puścili. W Krakowie widać to było wyraźnie: rozbestwiona grupa ćpunów i biseksów tworzyła komunę „brudnych” hipisów. Brzydziłem się nimi - bo nie odpowiadało mi, że nie mają żadnych zasad moralnych. Niektórzy z nich przeżyli pomimo ćpania i porobili kariery - nawet polityczne. Ale nie chcę o nich mówić.

Nawet gdy odnosiliśmy sukcesy z TSA, odmawiałem picia. Byłem prawie jedynym trzeźwym w towarzystwie

W końcu się zainteresowałeś dziewczynami, zasłynąłeś z malowania udanych aktów.

To było już później, kiedy miałem 25 lat. Zakochałem się wcześniej, ale to było niewinne, nie tak jak teraz. Patrzyło się sobie w oczy i gadało godzinami. W ogóle się nie obściskiwaliśmy. To była moja pierwsza miłość. Szybko puściła mnie w trąbę. Tak mnie to zraniło, że przez dwa lata nie mogłem patrzeć na dziewczyny. Zacząłem pisać wiersze, grać na gitarze i malować. Teraz myślę, że ta dziewczyna zrobiła mi przysługę. Bo stałem się artystą, a mogłem zostać magazynierem w Hucie Lenina.

Dość wcześnie się ożeniłeś i miałeś dzieci.
Coś ty! Jak na ówczesne standardy to było późno. Miałem 29 lat. Moi koledzy już dawno byli żonaci. Wszyscy mówili mojej żonie, że „wzięła sobie starego chłopa”. Była młodsza ode mnie o jedenaście lat.

Dlaczego to małżeństwo nie przetrwało?
Kiedy pojechałem do USA na początku lat 90., aby zostać robolem na budowie, ściągnąłem żonę i dzieci. Właściwie zrobiłem to dla niej: bo zawsze mi zarzucała, że nie mam czasu dla rodziny, nie ma mnie w domu, tylko jeżdżę na koncerty. Tam było wszystko cacy: ja zasuwałem od rana do wieczora, dzieci szły do szkoły, żona miała pieniądze na wszystkie wydatki, bo dobrze zarabiałem, jeździliśmy sobie na wycieczki i mieliśmy fajnych przyjaciół. W pewnym momencie zaczęto jednak dzwonić z Polski, żebym wrócił do TSA. Zgodziłem się - a żona poderwała sobie Amerykanina i postanowiła zostać. Wróciłem do kraju wolny i z czystym sumieniem - bo to nie ja rozwaliłem tę rodzinę.

W Polsce byłeś gwiazdą rocka. Nie czułeś się upokorzony pracując w USA na budowie?
Nie tęskniłem za sceną. Zresztą coś tam śpiewałem w klubach. Wolałem jednak malować mieszkania i pracować na dachach na Manhattanie. Sława była bowiem dla mnie tylko czymś wtórnym. Nawet momentami mi przeszkadzała. Wolałem być niewidoczny. Zauważyłeś, jak się ubieram? Nie tatuuję się, nie noszę jakichś dziwacznych ozdób. Jedna rzecz mi się w Stanach ciągle śniła: „Jesus Christ Superstar”. Tęskniłem za tym.

No właśnie: kilka tygodni temu ponownie wystąpiłeś w tym musicalu podczas obchodów 1050-lecia chrztu Polski. Co Cię tak fascynuje w postaci Chrystusa?
To najważniejsza postać w historii ludzkości. Nie jest łatwo podołać takiej roli w teatrze. Jeśli jednak gra się Chrystusa, szczerze i z pietyzmem, to On zawsze pomaga. Kiedy śpiewałem tę rolę na stadionie w Poznaniu dla ponad 30 tysięcy ludzi, pomyślałem: „Może to dlatego nie straciłem głosu przez tyle lat?”. Bo innym nie udaje się już w moim wieku śpiewać tak wysoko. A ja dalej potrafię. Ludzie przyjmowali ten spektakl ze łzami w oczach. Zaczynali zastanawiać się nad sobą oraz tęsknić za czymś pięknym. I to było bezcenne: coś ponad muzyką, tekstem, sceną, teatrem.

Wiara sprawiła, że ustrzegłeś się, w przeciwieństwie do wielu kolegów, samozniszczenia?
Nigdy nie byłem bogobojnym kolesiem. Ale kiedy wszedłem pierwszy raz na scenę, miałem już 30 lat, żonę i dzieci. Intuicyjnie odsuwałem się od wszystkiego, co na mnie czyhało na rockowej scenie. Spróbowałem narkotyków - ale to było dla mnie beznadziejne. Nagle dostrzegłem, że wszyscy wokół mnie mają mnóstwo kompleksów, popisują się, poddają się ciśnieniu otoczenia. Chciałem wykrzyczeć im: „Co wy robicie! Możecie przecież być wolni!”. I robiłem to na scenie.

Dzisiaj jesteś w świetnej formie fizycznej. To dlatego, że zostałeś wegetarianinem?
Przez wiele lat miałem problemy z nerkami. Dopadały mnie ostre ataki, badali mnie w szpitalu i nie wiedzieli, co mi jest. W pewnym momencie bóle ustąpiły jak ręką odjął. A to dlatego, że kiedy przestałem jeść mięso, zacząłem inaczej funkcjonować: inaczej patrzeć na rośliny i zwierzęta, stałem się bardziej uczciwy wobec siebie i innych. Bo ludzie są hipokrytami: jedne zwierzęta kochają i pozwalają im spać ze sobą, a drugie - zjadają. Dlaczego piesek czy kotek ma być lepszy od kurczaczka czy karpia?

Na tę Twoją dobrą formę fizyczną wpływa na pewno to, że masz obecnie żonę w wieku swej córki oraz siedmioletniego syna - Filipa.
To takie gadanie. Wszyscy zakładają, że po sześćdziesiątce człowiek jest tak leniwy, że tylko leżałby na kanapie. Nie muszę mieć małego syna, żeby się wziąć do roboty. Chociaż to prawda, że on też czasem zmusza mnie do większej aktywności. Chociażby dzisiaj rano musiałem wstać, ładnie się ubrać i zaprowadzić go do szkoły. Potem zrobiłem zakupy i wróciłem do domu, żeby zrobić śniadanie dla mojej Kasi, która jest jednak starsza od mojej córki (śmiech).

Jakie masz relacje z synem?
Cóż: jestem ojcem, a on jest dzieckiem. Ma inny świat. Nie wtrącam mu się więc do niego. Najważniejsze, co mogę mu dać, to miłość, poczucie bezpieczeństwa i świadomość, że największym dobrem, jakie posiada, jest on sam. Chciałbym, żeby miał poczucie wyjątkowości, że jest jedyny na świecie, a to, kim jest, to coś dobrego. Z drugiej strony wiem, że powinienem mu też uświadomić, że żyje w społeczeństwie, musi się więc podporządkować pewnym zasadom, nie może żyć dla samego siebie, tylko dla innych ludzi. Chciałbym mu też stworzyć warunki do rozwijania talentów. Dlatego musi mieć dom i szczęśliwe dzieciństwo. Ja tego nie miałem, bo przez to, że ojciec był wojskowym, musieliśmy się ciągle przeprowadzać. To niszczyło moje więzi rówieśnicze. Teraz Filipek poszedł do szkoły. Wszyscy naokoło gderają: „Czemuś go posłał do zwykłej szkoły?”. To są głupoty. Po co mu prywatna podstawówka? W państwowej zobaczy prawdziwe życie.

Od lat mieszkasz w niedużej Bochni. Jak Ci się żyje?
Tu są moje korzenie. Na tutejszym cmentarzu leżą matka i ojciec oraz moje pierwsze dziecko, które było wcześniakiem i nie przeżyło. Szkoda tylko, że psuje się klimat, niszczeją zabytki i umierają znajomi. Ale mam tu dom, mieszka w nim moja rodzina. Po co więc miałbym stąd wyjeżdżać?

FLESZ: Elektryczne samoloty nadlatują.

Wideo

Materiał oryginalny: Marek Piekarczyk, buntownik z zasadami - Gazeta Krakowska

Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych”i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Komentarze 1

Ta strona jest chroniona przez reCAPTCHA i obowiązują na niej polityka prywatności oraz warunki korzystania z usługi firmy Google. Dodając komentarz, akceptujesz regulamin oraz Politykę Prywatności.

Podaj powód zgłoszenia

A
Administrator

To jest wątek dotyczący artykułu Marek Piekarczyk, buntownik z zasadami

k
ktm74

Wszystkiego dobrego Marku zyczy kolega z Brzeska.

Dodaj ogłoszenie

Wykryliśmy, że nadal blokujesz reklamy...

To dzięki reklamom możemy dostarczyć dla Ciebie wartościowe informacje. Jeśli cenisz naszą pracę, prosimy, odblokuj reklamy na naszej stronie.

Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Jasne, chcę odblokować
Przycisk nie działa ?
1.
W prawym górnym rogu przegladarki znajdź i kliknij ikonkę AdBlock. Z otwartego menu wybierz opcję "Wstrzymaj blokowanie na stronach w tej domenie".
krok 1
2.
Pojawi się okienko AdBlock. Przesuń suwak maksymalnie w prawą stronę, a nastepnie kliknij "Wyklucz".
krok 2
3.
Gotowe! Zielona ikonka informuje, że reklamy na stronie zostały odblokowane.
krok 3